Polityka administracyjna resortu spraw wewnętrznych Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie spraw wojskowych w latach 1926–1939 - Kozyra, Waldemar (Pamięć i Sprawiedliwość, 2019)
Politykę administracyjną resortu spraw wewnętrznych w zakresie spraw wojskowychw latach 1926–1939 realizowali ministrowie spraw wewnętrznych i wybrane komórkiorganizacyjne Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (Samodzielny Wydział Wojskowy,Biuro Wojskowe), a w terenie wojewodowie (wydziały wojskowe urzędów wojewódzkich)i starostowie (referaty wojskowe w urzędach starościńskich). W pierwszym okresierządów Józefa Piłsudskiego (1926–1930) szefostwo administracji spraw wewnętrznychkoncentrowało się na usprawnieniach organizacyjnych dotyczących organów centralnychi struktur terenowych, tj. administracji ogólnej i samorządu terytorialnego. Ich głównezadania to: usprawnienie poboru rekruta do armii, wypłacanie zasiłków wojskowych,przygotowanie struktur administracji publicznej do mobilizacji wojennej i do jej osłony.Intensywnie wdrażano nowe formy w zakresie przysposobienia wojskowego, rozbudowującje o sprawy wychowania fizycznego oraz inicjując społeczne komitety wychowaniafizycznego i przysposobienia fizycznego. W mniejszym zakresie zajmowano się kwestiamiobrony przeciwlotniczej i przeciwgazowej kraju. W latach 1930–1935 do głównychzainteresowań resortu w dziedzinie spraw wojskowych należy zaliczyć usprawnianieform i metod poboru wojskowego, kwestie zasiłków wojskowych, mobilizacji i osłony,nadzoru nad współpracą administracji ogólnej z dowództwami jednostek wojskowychpodczas ćwiczeń oraz zagadnienia wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego.W tym czasie wiele uwagi poświęcono obronie przeciwlotniczej i przeciwgazowejRzeczypospolitej. W ostatnich latach przed II wojną światową (1935–1939) na planpierwszy wybijały się problemy szeroko rozumianych przygotowań do wojny. Poza tymwciąż ważne miejsce zajmowały: pobór wojskowy, zwłaszcza po ogłoszeniu 23 marca1939 r. mobilizacji alarmowej systemem niejawnym, zagadnienia mobilizacji i osłony(np. unieruchomienie „elementów niepożądanych w państwie”), rozwój wychowaniafizycznego i przysposobienia wojskowego, rozbudowa struktur obrony przeciwlotniczej i przeciwgazowej kraju, w którą zaangażowano administrację ogólną, samorząd terytorialny,stowarzyszenia społeczne, takie jak: Liga Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej,Polski Czerwony Krzyż i Związek Straży Pożarnych.